HAPPY COACH
​

Ik had een weekend gepland met studie, sport, werk en nieuwe ideeën. Precies de dingen waar ik tijdens een drukke werkweek niet aan toekom. Maar telkens wanneer ik eraan wilde beginnen, kwam hetzelfde gevoel opzetten: een zwaarte, een verdriet dat zich vastzette op mijn borst. Niet de eerste keer. En dat maakte me vooral gefrustreerd. Want ik hou van creëren. Nieuwe opleidingen bedenken, schrijven, brainstormen, plannen maken. Net dan overvallen worden door verdriet voelt als

Na 25 jaar in persoonlijke groei ben ik iets gaan geloven: De grootste beperking in ons levenis niet onze situatie.Niet onze talenten.Niet onze kansen. Het is het beeld dat we zijn gaan geloven over onszelf. Een beeld opgebouwd uit ervaringen, verwachtingen, afwijzing, bevestiging, succes en angst.En na een tijd voelt dat beeld als ‘wie we zijn’. Maar wat als dat niet waar is? Wat als er een grotere versie van jou bestaat? Een versie die niet gevoed wordt door het

Happy Tip: Je bent oké! Hoe vaak twijfel jij aan jezelf? Hoe vaak hoop je dat iemand anders bevestigt dat je goed bezig bent? Hoeveel doe je niet, omdat je niet zeker weet of het wel zal lukken? Onze eigenwaarde en ons zelfvertrouwen bepalen veel meer dan we denken. Ze beïnvloeden wat we doen, wat we niet doen en vooral: hoe we het doen. Elke angst voor falen. Elke angst voor afwijzing. Elke vorm van zelftwijfel. Het zet ons in een kramp. En in die kramp zijn we v

Je weet wellicht dat ik de laatste weken nogal door elkaar geschud ben. Deze keer is de aanleiding het heengaan van Anné. Maar als ik eerlijk ben, herken ik dit gevoel ook van andere momenten in mijn leven. Eerst lijkt alles in evenwicht… en dan wordt dat evenwicht plots door elkaar geschud. Het rimpel effect. Eén gebeurtenis raakt vele aspecten. Anné heeft me geleerd om naar mezelf te kijken als een familie van innerlijke delen. De relatie tussen die delen vormt het fund

Mijn pluszoon stelde me een vraag waar ik even stil van werd. “Als je een stem hoort in je hoofd, ben jij dan degene die spreekt of degene die luistert?” En eerlijk? Er is geen eenvoudig antwoord. Want in zekere zin ben je allebei. Als mens bestaan we namelijk uit verschillende deelpersoonlijkheden . Delen van onszelf met eigen doelen, emoties en overtuigingen. Een deel van mij is gemotiveerd om te sporten. Een ander deel vindt het ook helemaal prima om voor de zetel te kieze

“Ik weet niet wat ik wil.” Het is misschien wel de zin die ik het vaakst hoor in mijn coaching. We blijven hangen in wat er niet klopt. In analyse. In verklaringen. In be schuldigen. Maar zelden stellen we de andere vraag: Wat wil ik dan wél? En als we dat al durven benoemen, volgt vaak meteen: “Ja, maar…” Onze neurologie houdt van het bekende. Zelfs als het bekende ons klein houdt. En dan komt zelfbescherming. Ik durf niet te dromen van beter. Want wat als ik het niet krijg?

Geeft de wereld jou wat jij nodig hebt? Waarschijnlijk is je eerste antwoord: nee . Dat is bij mij alvast vaak zo. Ook ik zou graag zien dat er wat meer politieke rust is, meer economische stabiliteit, en vooral: meer begrip en mildheid tussen mensen. Tegelijkertijd geloof ik dat, als we daarop blijven wachten, de frustratie alleen maar groter wordt. En precies daar begint voor mij iets essentieels. Ik geloof dat ieder mens in staat is om emotioneel onafhankelijk te zi

We leven in een tijd waarin veel mensen onrust voelen. Politiek, economie, samenleving — er gebeurt veel, en dat raakt ons. Juist in zulke tijden wordt één ding duidelijk: innerlijk leiderschap is geen luxe, maar een noodzaak. Het vermogen om ownership te nemen over je gedachten en reacties. Om jezelf te sturen wanneer de buitenwereld onzeker is. Om helder te communiceren in plaats van mee te gaan in angst of polarisatie. Dat is waar mijn werk al jaren over gaat. En dat is oo

De afgelopen weken gebeurde er iets met mij wat ik vreselijk vind. Mijn lichaam weigerde dienst. Eerst was het wat minder lopen. Daarna schoof ik mijn krachttraining steeds verder voor me uit. Toen kwam de hoofdpijn, waardoor werken moeilijker werd. Tot ik uiteindelijk van de dokter twee weken rust kreeg voorgeschreven. Op is op. Blij werd ik daar niet van. En ook die rust bracht niet meteen heling. De knallen en bonken in mijn hoofd werden erger. Mijn lichaam voelde zwaar. E

Elke dag gebruiken we woorden. Elke dag komen we in contact met andere mensen. En elke dag heb je een keuze in wat je met die communicatie doet. Maak je vrienden? Is er ruimte voor overleg? Durf je te delen wat er écht in jou leeft? Zowel thuis als op het werk zie ik dagelijks de gevolgen van te weinig communicatie — of van communicatie die een strijd wordt. De strijd om het gelijk. En het is geen makkelijke evenwichtsoefening: jij hebt een standpunt en dat wil je duid

Betrap je jezelf er wel eens op dat je te veel bezig bent met wat er nog allemaal kan misgaan? Dat je hoofd blijft draaien, terwijl je eigenlijk gewoon even adem zou willen halen? Of dat je energie verliest door te blijven hangen in wat ooit was — gesprekken, keuzes, momenten die voorbij zijn? En misschien herken je dit ook: je zit midden in iets moois, maar je merkt dat je er niet écht bent. Dat je gedachten al ergens anders zitten, en dat het plezier van het moment gewo

Als ik om me heen kijk, merk ik dat het gevoel van onmacht groeit. Of misschien was het er altijd al — en zie ik het nu pas echt. Politiek heerst onrust: wat is de volgende stap, en wat zal de impact zijn op ons leven? We werken omdat we geld nodig hebben, maar wat we doen maakt velen niet gelukkig. Thuis leven we vaak met misverstanden, met angst om iets te zeggen, bang voor de gevolgen. Ik ontken niet dat de omstandigheden soms moeilijk zijn. We kunnen niet alles buiten ons

Hoe reageer jij op een compliment? Of wanneer je jezelf moed probeert in te spreken: “Het lukt me wel!” Herken je dat de woorden fijn...

Zondagochtend werd ik wakker met nul zin. Negatieve gedachten overspoelden me: een duurloop, teksten schrijven, studeren… Het enige wat...

Het lijkt soms makkelijker om te zeggen wat liefde níét is, dan om te benoemen wat ze wél is. Liefde kent ook nog eens zoveel vormen, in...

Drie weken geleden stapte ik eindelijk op het vliegtuig naar New York. Een dag later dan gepland, maar onderweg naar een ontmoeting waar...

Maandag 11 augustus, 11.15 uur. Een vliegtuig stijgt op, met een lege stoel. Die stoel was voor mij. Maar ik zat er niet in. Mijn grote...

Vandaag ontdekte ik een parallel tussen lopen en werken. Beide zijn heerlijk, en toch kan prestatiedruk ons verwijderen van het...

Keuzes maken—wat een prachtig voorrecht. Maar laten we eerlijk zijn, het kan ook ontzettend uitdagend zijn, toch? Vanuit mijn werk wil ik...

Het is half drie in de nacht. Mijn demonen zijn wakker. Ze spreken me toe. Trekken mijn aandacht. Creëren een steeds groter wordend...