Ik was gelukkig, tot mijn hoofd zich ermee moeide

We zoeken allemaal naar geluk.

Want de tijd die we hier op aarde zijn, mag toch ook gewoon mooi zijn.

En toch leren we al vroeg dat het leven ook pijn kent. Verdriet. Angst. Teleurstelling.

Logisch dus dat ons brein ons wil beschermen.

Niet nog eens gekwetst worden.Niet nog eens afgewezen worden.Niet nog eens falen.

Ons beschermingssysteem doet precies waarvoor het gemaakt is: het speurt voortdurend naar mogelijk gevaar.

Ik merkte het onlangs op mijn moto.

Ik reed door een prachtig landschap en genoot met volle teugen van de vrijheid. Tot we in drukker verkeer terechtkwamen, met vrachtwagens en meer risico’s.

Mijn aandacht verschoof onmiddellijk.

Ik begon meer te anticiperen, veiliger te rijden en bewuster mijn plaats op de weg te kiezen. Dat was verstandig.

Maar daarna gebeurde er iets anders.

Mijn aandacht bleef op zoek gaan naar nóg meer gevaar. Naar wat er fout zou kunnen lopen. Mijn lichaam ging volledig in alarmmodus. Ik verloor mijn vertrouwen en begon net slechter te rijden.

Vijf minuten eerder voelde ik alleen vrijheid.

Nu dacht ik: misschien moet ik mijn moto gewoon verkopen.

De omstandigheden waren nauwelijks veranderd.

Mijn aandacht wel.

Dat is misschien wel de grootste uitdaging in ons leven.

Onze angsten onder ogen durven zien én er verstandig mee omgaan. Maar tegelijk niet toestaan dat ze al onze aandacht opeisen.

Want waar onze aandacht naartoe gaat, groeit onze beleving.

Wie alleen nog focust op wat fout kan lopen, loopt het risico ook uit het oog te verliezen wat het leven net de moeite waard maakt.

Geluk betekent niet dat er geen angst meer is.

Geluk betekent dat angst niet langer aan het stuur zit.