We zoeken allemaal naar geluk. Want de tijd die we hier op aarde zijn, mag toch ook gewoon mooi zijn. En toch leren we al vroeg dat het leven ook pijn kent. Verdriet. Angst. Teleurstelling. Logisch dus dat ons brein ons wil beschermen. Niet nog eens gekwetst worden.Niet nog eens afgewezen worden.Niet nog eens falen. Ons beschermingssysteem doet precies waarvoor het gemaakt is: het speurt voortdurend naar mogelijk gevaar. Ik merkte het onlangs op mijn moto. Ik reed door een prachtig landschap...

Ik had een weekend gepland met studie, sport, werk en nieuwe ideeën. Precies de dingen waar ik tijdens een drukke werkweek niet aan toekom. Maar telkens wanneer ik eraan wilde beginnen, kwam hetzelfde gevoel opzetten: een zwaarte, een verdriet dat zich vastzette op mijn borst. Niet de eerste keer. En dat maakte me vooral gefrustreerd. Want ik hou van creëren. Nieuwe opleidingen bedenken, schrijven, brainstormen, plannen maken. Net dan overvallen worden door verdriet voelt als sabotage. Zeker...

Na 25 jaar in persoonlijke groei ben ik iets gaan geloven: De grootste beperking in ons levenis niet onze situatie.Niet onze talenten.Niet onze kansen. Het is het beeld dat we zijn gaan geloven over onszelf. Een beeld opgebouwd uit ervaringen, verwachtingen, afwijzing, bevestiging, succes en angst.En na een tijd voelt dat beeld als ‘wie we zijn’. Maar wat als dat niet waar is? Wat als er een grotere versie van jou bestaat? Een versie die niet gevoed wordt door het verleden,maar...