Tussen droom en twijfel: hoe ik bijna niet vertrok naar mijn grote voorbeeld

Maandag 11 augustus, 11.15 uur. Een vliegtuig stijgt op, met een lege stoel.

Die stoel was voor mij. Maar ik zat er niet in.

Mijn grote droom – op bezoek gaan bij Anné Linden – werd uitgesteld.

De reden? Geen ESTA. Iedereen die de afgelopen twintig jaar naar de VS is geweest, zegt nu waarschijnlijk: natuurlijk! Maar bij mij was het langer geleden. En niets in het boekingsproces deed bij mij dat lampje branden.

24 uur later: een emotionele rollercoaster

Op dinsdag 12 augustus stapte ik wél op het vliegtuig. Maar in de 24 uur tussen die twee vluchten gebeurde er van alles in mijn hoofd en in mijn hart:

• Moet ik nu boos zijn op mezelf of niet?

• Is dit een teken?

• Wil ik nu eigenlijk nog wel gaan?

Die laatste vraag verbaasde me. Maar zo werken gedachten nu eenmaal. Ze ontstaan uit allerlei associaties in je geest, zonder dat je daar controle over hebt. Het enige wat je kunt doen, is je ervan bewust zijn en genoeg afstand nemen om jezelf af te vragen: Wat wil ik hier nu mee?

Niet elke gedachte is een waarheid. Niet elke gedachte hoeft gevolgd te worden.

De verleiding van veiligheid

Op het moment dat die freeze je overvalt, voelt het misschien wel onoverkomelijk.

Ik herinner me nog precies hoe ik maandag in mijn bed kroop, met zo’n groot verlangen om gewoon geen wekker te zetten. Om in de armen van mijn lief te kruipen en de wereld even te vergeten.

En dat mag ook! Er is niets mis met intens genieten van de dingen die je veiligheid geven. Het vraagt alleen om het bewustzijn dat veiligheid geen gevangenis wordt. Want genieten van je cocon is iets anders dan geloven dat je je alleen maar goed kunt voelen ín je cocon.

Die extra 24 uur gaven me de kans om nog wat op te laden. Om me emotioneel te versterken voor een reis vol onvoorspelbaarheid. Ik wist niet hoe het zou zijn om Anné terug te zien, hoe het is om in haar huis te logeren, of ik er zou kunnen lopen (nog zo’n cocon).

Omdat Anné zo belangrijk voor mij is, waren dat geen kleine vragen. Ze is altijd naar mij gekomen – ik als gastvrouw, zij als gasttrainer bij Happy Coach. Nu zijn de rollen omgedraaid en dat is spannend.

En dan waren er nog alle reisonzekerheden: zou mijn eSIM werken, zou ik de weg vinden met de huurauto, hoe is het om in Amerika te rijden? Kleine zorgen op zich, maar samen leken ze groot. Alleen maar omdat de teleurstelling over de ESTA mijn beschermingsmechanisme had getriggerd: weer kiezen voor veiligheid.

Ik gaf mezelf die 24 uur. En nu ben ik onderweg. Naar mijn grote voorbeeld. Naar groei, met mijn beschermende deel naast me.

Ziel versus comfortzone

We dragen allemaal twee tegenstrijdige verlangens in ons:

• Het verlangen naar groei – onze ziel die wil ontdekken, ontwikkelen, nieuwe ervaringen wil opdoen.

• Het verlangen naar veiligheid – het deel van ons dat wil beschermen wat er is, risico’s vermijden en in de comfortzone blijven.

Beide hebben een functie. Zelfbescherming zorgt ervoor dat je niet roekeloos wordt. Groeidrang zorgt ervoor dat je niet stilstaat. De kunst is om ze te laten samenwerken in plaats van elkaar te laten blokkeren.

Hoe laat je die samenwerking werken?

1. Herken de stem van elk deel – is dit je beschermende deel of je groeideel dat spreekt?

2. Bedank beide delen – het ene wil je veilig houden, het andere wil je sterker maken.

3. Maak kleine stapjes richting groei – laat je beschermende deel wennen.

4. Weeg risico en verlangen bewust af – wat is het ergste dat kan gebeuren, en het mooiste?

5. Herinner eerdere successen – momenten waarop je blij was dat je het toch deed.

Zo wordt de strijd tussen groei en zelfbescherming geen gevecht, maar een samenwerking. Soms mag je in je cocon blijven om te herstellen, en soms is het tijd om je vleugels uit te slaan.

En jij?

Waar houd jij jezelf nog vast in veiligheid, terwijl je eigenlijk weet dat je ziel verlangt naar groei?