Liefde is niet wegkijken

Het lijkt soms makkelijker om te zeggen wat liefde níét is, dan om te benoemen wat ze wél is.

Liefde kent ook nog eens zoveel vormen, in allerlei contexten.

De context waarin ik gisteren plots zei: ‘Maar liefde is toch niet wegkijken? Liefde is juist durven kijken én accepteren’, was die van opvoeding.

We hebben samen vijf (plus) kinderen, en het gebeurt natuurlijk wel eens dat één van hen iets doet wat wij niet zo cool vinden, of wat één van ons lastig vindt. Dat leidt regelmatig tot boeiende gesprekken tussen mij en Caro. Gisteren had ik het gevoel dat ze een bepaald gedrag liever wou ontkennen. Toen ik vroeg waarom, zei ze: ‘maar ik zie die gewoon graag!’ Liefde dus.

Maar mogen we liefde gebruiken als excuus om zaken niet onder ogen te komen? Voor mij is dat een dikke nee. Sterker nog: ik geloof dat dat geen liefde is. Dat is eerder conflict vermijden en gaan voor de lieve (maar oppervlakkige) vrede.

Als ik zeg: ‘liefde is juist durven kijken en aanvaarden’, bedoel ik dat we het gedrag van de ander observeren én onder ogen komen wat dat gedrag teweegbrengt bij onszelf of in de situatie. Met aanvaarden bedoel ik: erkennen dat de ander niet volmaakt is, dat hij/zij soms onhandige dingen doet en dat je desondanks van die persoon houdt, los van dat gedrag. We hoeven gedrag niet te ontkennen om liefde te voelen.

De vraag die dan opkomt is: ‘Wat doe ik met wat ik zie?’

In opvoeding is het vaak mijn taak om een kind aan te spreken, zodat het iets leert en kan groeien. Als ik dat vanuit liefde doe, is het gesprek veel aangenamer dan wanneer ik reageer uit pure frustratie. Liefde verbindt, liefde geeft vertrouwen – en dat is een mooi fundament voor een kind om ook kritisch naar zichzelf te leren kijken.

Soms is het niet nodig om iets te zeggen over het gedrag van de ander. Want de irritatie zit in mij, en is dus van mij. Moet de ander dan veranderen zodat ik me beter voel?

Dat is een vraag die vaak terugkomt in de wereld van persoonlijke ontwikkeling.

Ik ben verantwoordelijk voor mijn emotie, dat is waar.

En ik mag ook feedback geven en mijn grenzen benoemen, dat is óók waar.

De balans vinden tussen die twee… dat is misschien wel een uitdaging voor de rest van ons leven.